Ταξίδι στην Περαχώρα

– Λελέκι, θα θέλαμε να σου ζητήσουμε μια χάρη, ξεθάρρεψε η Μανίνα. Εσύ, σαν ταξιδιάρικο πουλί, γνωρίζεις όλες τις λεωφόρους τ’ ουρανού. Εσύ που ξέρεις και πηγαίνεις – ενενήντα χρόνια τώρα – στην Αφρική ακολουθώντας τα ρεύματα του αέρα και τα σημάδια του ήλιου, λέγαμε μήπως ξέρεις να πας κι εμάς όχι ίσαμε την Αφρική, μα ίσαμε την… ΠΕΡΑΧΩΡΑ!
– Σε παρακαλούμε, πρόσθεσε πνιχτά ο Ορφέας.

– Κλαπ-κλαπ-κλαπ ετοιμαστείτεεε! Βάζω μπροστά τις μηχανές κλαπ-κλαπ-κλαπ…, κροτάλισε το Λελέκι και κούνησε την ουρά του σαν να ’ναι πηδάλιο, ώστε να δώσει ώθηση στο σώμα του κι έπειτα ανέμενε τη συνδρομή του αέρα.
– Μόνο κρατηθείτε καλάαα…
– Περαχώρααα…, όπου κι αν βρίσκεσαι, ερχόμαστεεε, φώναξε η Μανίνα με ενθουσιασμό, σημαίνοντας, έτσι, την εκκίνηση του ταξιδιού τους.